جنبش دانشجویی، جنبشی که هیچ گاه نمرد تا زنده بادش را فریاد کنیم.

منتشرشده: 5 دسامبر 2010 در اجتماعی, سیاسی
برچسب‌ها:, , , , , ,

آن روزها که دکتر حکمت و دکتر حسابی زمینه های ساخت دانشگاه تهران را فراهم می کردند، نمی دانستند که عمیق ترین حرکت های اعتراضی را پایه گذاری می کنند، آن صبح که رضاخان، صدهزار تومان برای دکتر حسابی فرستاد، نمی دانست مقدمات براندازی سلطنت پسرش را فراهم می کند. جنبش دانشجویی از همان شروع به کارِ اولین دانشگاه ایران، رویید. آن روزها که تفکرات چپ گرا حرف اول را می زد، آن روزها که اسلام گرایان و لیبرال های ملی گرا خود را در رقابتی سخت با تفکرات مارکسیستی می دیدند. آن روزها جوانان حزب توده بر همه جا سایه انداخته بودند و به راستی اولین شعله های گفتمان و اندیشه را روشن کردند.

از آن روزها چندین دهه می گذرد، آذرها آمدند و تیرها رفتند، میدان مبارزه تفکرات هر روز پر رونق تر شد، اندیشه ها به چالش کشیده شد و دانشجو، روشن ترین قشر جامعه باقی ماند. جنبش دانشجویی پیوند دهنده حرکت های آزادی خواهانه مردم ایران بوده است و همواره حافظ روح اعتراضی را در جامعه بوده است. 16 آذر یکی از سیاه ترین روزهایی است که در کارنامه سلطنت پهلوی ثبت شده است و اما از آن تاریک تر و سیاه تر، 25 خرداد و 18 تیر بوده است. روزهایی که سربازان امام زمان با ذکر یازهرا، دانشجو و دانشگاه را به خاک و خون کشیدند. اما این ها هیچکدام نتوانست جنبش دانشجویی را حتا یک گام به عقب بازگرداند. مجید توکلی در آخرین نامه اش به مناسبت بازگشایی دانشگاه ها می نویسد: جنبش در نزد ما هیچ گاه نمرد که زنده باد مجددش را فریاد کنیم. به واقع اینگونه است، 57 سال پیش، ارتشبد زاهدی با تیر و تفنگ به دانشگاه آمد، سه تن را کشت و عده زیادی را زخمی کرد، اما چه شد؟ آیا جنبش دانشجویی مرد؟ یا آنکه عزم این جنبش برای پیشبرد حرکات اعتراضی اش، راسخ تر شد؟ انقلاب 57 ایران مدیون جنبش دانشجویی است، جنبش سبز نیز همانند انقلاب 57 مدیون این جنبش پویا است همانطور که می توان این منت را بر سر جنبش زنان گذارد. در کارنامه فعالان جنبش زنان، نقطه آغازین حرکت های اعتراضی و عدالت خواهی آنان در جنبش های دانشجویی بوده است. اولین جرقه های توانمندی زنان در عرصه های اجتماعی – سیاسی در جنبش های دانشجویی زده شده است و هنوز نیز ادامه دارد.

جنبش دانشجویی، خصائل بسیاری دارد که از جهت آن ها با دیگر جنبش های اعتراضی متمایز شده است. جنبش دانشجویی همیشه آزادی خواه بوده و خواهد بود و در حال حاضر متشکل از شبکه های گوناگون است به صورتی که تا دورترین نقاط حتا خارج از ایران گسترش دارد. جنبش های دانشجویی به خاطر داشتن نیروهای جوان و تازه نفس دو مزیت بزرگ دارد:1. داشتن نیروهای مشتاق به مبارزه و ادامه راه نیروهای خسته و 2. وجود ایده های نو مبارزاتی از جهت تعویض سالانه نیروهایش. اما نباید فراموش کرد که نیروهای تازه نفس همیشه برای جنبش های دانشجویی مفید نبوده اند. یکی از مشکلاتی که همیشه با این نوع جنبش دست و پنجه نرم می کند، رادیکالیسم است. رادیکالیسم آفتی است که از طریق نیروهای جوان دانشگاهی به جنبش های دانشجویی تزریق می شود که هرگاه این مشکل برطرف نشده است نتیجه یا به شکست منتهی شده یا به انقلاب.

جنبش دانشجویی پویا تر خواهد شد اگر جمهوری اسلامی نباشد. در این سال ها بسیاری از دانشجویان فهمیده و فعال به دلایل نداشتن اعتقادات همگون با جمهوری اسلامی  از دانشگاه کنار گذاشته شده اند. حال این حلقه تنگ تر شده است و این جنبش با سختی های بیشتری روبه رو می شود. خامنه ای می خواهد با همراهی افرادی چون حسین طائب و نقدی به عنوان ابزارهای امنیتی و افراد دیگری چون رحیم پور ازغندی و صفار هرندی، ریشه علوم انسانی را بخشکاند و به جای آن علوم حیوانی ترویج دهد. تولید علوم حیوانی نیاز به مصرف کننده دارد و سیل دانشجویان خودیِ حکومت در قامت نیروهای بسیجی به دانشگاه ها، حکایت از مهیا کردن مصرف کننده دارد.

خوابی که خامنه ای برای دانشگاه های ایران دیده است تعبیر نخواهد شد. آن روزها که سروش و شریعتمداری و همفکرانش با طرح و اجرای انقلاب فرهنگی و تعطیلی دو ساله دانشگاه ها و ذبح کردن انواع علوم در پی اسلامی کردن دانشگاه ها بودند، خیال می کردند با اجرای این طرح، همه چیز تمام می شود و آن نیرویی که رژیم سلطنتی را از پای در آورد، خواهد مرد و پایستگی نظام اسلامی تضمین خواهد شد اما اینچنین نشد و جنبش دانشجویی، حسرت یک زنده باد را بر دلشان گذاشت. چند سال بعد، باز عده ای خواستند جنبش دانشجویی را مرده جلوه دهند آن هم با استناد بر پروژه عبور از خاتمی اما باز هم نشد و جنبش دانشجویی همچنان زنده ماند. حال سیل همراهی جنبش دانشجویی، بسیاری از مخالفانش را نیز همراه ساخته و همچنان ثابت شده است که جنبش دانشجویی به اعتراضات خود ادامه خواهد داد. همانطور که جنبش دانشجویی نه با تیر و تفنگ ارتشبد زاهدی، نه با انقلاب فرهنگی سروش و شریعتمداری،  نه با قمه کشی و تبرزنی انصار حزب الله و ده نمکی، نه با قتل و غارت های نقدی و فرهاد رهبر و نه با تحقیر زنانگی مجید توکلی  نمرد با ترویج علوم حیوانی علی خامنه ای نیز نخواهد مرد و همچنان حسرت یک زنده باد را بر دل دشمنانش خواهد گذاشت.

تقدیم به مجید توکلی

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s